Η μαρίνα έχει μεγάλα βυζιά
αλλά όταν γαμιέται είναι σαν αγελάδα
την σιχένομαι
είναι αηδιαστική
τα μικρά βυζιά είναι καλύτερα.
Η μαρίνα θέλει τρυφερότητες.
Την μαρίνα δεν την εμπιστεύομαι για τίποτε.
Δεν τις λεω τίποτε για μένα.
Ξέρω πως είναι μεγάλη καριόλα
και πως θα μου ζαλίσει τα αρχίδια.
Η μαρίνα θεωρείτε έξυπνη γυναίκα.
Η μαρίνα είναι χαζή και ποτέ δεν την εκτίμησα εγκεφαλικά.
Απλά γαμιέτε όμορφα
Τετάρτη 31 Μαρτίου 2010
Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010
Τετάρτη 24 Μαρτίου 2010
Τρίτη 23 Μαρτίου 2010
Μου την σπάνε οι μάγκες
Μου την σπάνε αυτοί που βάζουν φωτογρφίες στο φεισμπουκ απο τοτε που ηταν σκατομωρα.
Θα πρεπε να ειχαν πεθανει η στην γεννα η απο καρκινο η απο τον Ηρωδη.
Δεν ειναι ωραιες οι φωτογραφιες μικρων παιδιων στο φεισμπουκ.
οταν βαζεις μια φωτογραφια σου απο τοτε που ησουν 3 ωρων, προφανως την βαζεις για να την δει ο κοσμος και να σχολιασουν οι αθλιοι φιλοι σου που δεν μιλας ποτε παραμονο στο φεισκμπου πως εισαι πολυ ομορφο μωρο κτλ κτλ...απο την στιγμη που κανεις κατι και το κανεις για να δεχτεις κριτικη...να μαθεις να δεχεσαι και την αρνητικη κριτικη...
αλλιως τραβα πεθανε απο καρκινο,πουλα το σπιτι σου για να σωθεις και στην τελικη μακαρι να σαπισουν τα παντα μεσα σου και να καεις στην κολαση.
πολλοι απο σας θα με μισησετε αυτην την στιγμη αλλα στα αρχιδια μου
ειμαι αυτος που ειμαι δεν με ενδιαφερει να αποδειξω σε κανεναν τι ανθρωπος ειμαι.
στην πουτσα μου και ολοι οσοι εχουν γνωμη για μενα στα αρχιδια μου και ολοι οσοι δεν εχουν γνωμη για μενα στα αρχιδια μου οσοι μου ζαλιζουν μερα νυχτα τα αρχιδια και δεν μπορω να ησυχασω στα αρχιδια μου ολοι.
στην ζωη μου θελω συγκεκριμενα ατομα κοντα μου.
οι αλλοι υπαρχετε στην σκεψη μου
μην μου ζαλιζετε τα αρχιδια
οχι οτι θα κανω κατι...
οχι οτι απειλω...
αλλα γιατι πολυ απλα θα αρχισω να αγνοω κοσμο
απλα τα πραγματα...
τελος τωρα....
ας γουσταρουμε ολοι μαζι με την μικρη μου...
Μου την σπάνε αυτοί που βάζουν φωτογρφίες στο φεισμπουκ απο τοτε που ηταν σκατομωρα.
Θα πρεπε να ειχαν πεθανει η στην γεννα η απο καρκινο η απο τον Ηρωδη.
Δεν ειναι ωραιες οι φωτογραφιες μικρων παιδιων στο φεισμπουκ.
οταν βαζεις μια φωτογραφια σου απο τοτε που ησουν 3 ωρων, προφανως την βαζεις για να την δει ο κοσμος και να σχολιασουν οι αθλιοι φιλοι σου που δεν μιλας ποτε παραμονο στο φεισκμπου πως εισαι πολυ ομορφο μωρο κτλ κτλ...απο την στιγμη που κανεις κατι και το κανεις για να δεχτεις κριτικη...να μαθεις να δεχεσαι και την αρνητικη κριτικη...
αλλιως τραβα πεθανε απο καρκινο,πουλα το σπιτι σου για να σωθεις και στην τελικη μακαρι να σαπισουν τα παντα μεσα σου και να καεις στην κολαση.
πολλοι απο σας θα με μισησετε αυτην την στιγμη αλλα στα αρχιδια μου
ειμαι αυτος που ειμαι δεν με ενδιαφερει να αποδειξω σε κανεναν τι ανθρωπος ειμαι.
στην πουτσα μου και ολοι οσοι εχουν γνωμη για μενα στα αρχιδια μου και ολοι οσοι δεν εχουν γνωμη για μενα στα αρχιδια μου οσοι μου ζαλιζουν μερα νυχτα τα αρχιδια και δεν μπορω να ησυχασω στα αρχιδια μου ολοι.
στην ζωη μου θελω συγκεκριμενα ατομα κοντα μου.
οι αλλοι υπαρχετε στην σκεψη μου
μην μου ζαλιζετε τα αρχιδια
οχι οτι θα κανω κατι...
οχι οτι απειλω...
αλλα γιατι πολυ απλα θα αρχισω να αγνοω κοσμο
απλα τα πραγματα...
τελος τωρα....
ας γουσταρουμε ολοι μαζι με την μικρη μου...
Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010
Είμαι ένα θηρίο
με πρησμένα τα χαρακτηριστικά του
βαδίζει γρήγορα
με τα χέρια σφιχτά..
κλειστά..
κλειδωμένα στην γροθιά
Τα μάτια του λειψά
Το ένα μισάνοιχτο
πρησμένο
Το άλλο βλέπει
όχι καλά
μόνο ότι θέλει να δει
το μυαλό του μουδιασμένο
δεν αισθάνεται τίποτα πλέον
ακόμα και όταν τον έβαλαν κάτω
και άρχισαν να τον κλωτσούν
φαντάζονταν τον δρόμο της επιστροφής
την ώρα που θα μπει ξανά στην σπηλιά του
Πλέον ξέρει
ότι δεν τον ξέρει
συμβιβάστηκε στην ιδέα
πως μπορεί να είναι τα πάντα
όπως οφείλει άλλωστε
λόγω την φύσης του
δεν έχει σπίτι
δεν χρειάζεται τα λεφτά
δεν έχει αγάπη
δεν έχει καρδιά
δεν έχει λογική
το μόνο που έχει
είναι ένα σώμα
να του θυμίζει πως κάποτε...
υπήρξε άνθρωπος
νωχελικός μεν
αλλά άνθρωπος
το κεφάλι του γέρνει δεξιά
σκέφτεται...
σκάφτεται εκείνες τις φωνές...
σουφρώνει τα χείλια
είναι έτοιμος να δακρύσει
βάζει το exit music
αρχίζει να κλαίει
φοβάται
εκείνες οι φωνές;
αναρωτιέται
την προηγούμενη φορά σταμάτησαν
ίσως ήταν τυχερός που δεν βρήκε αυτό που έψαχνε
οι φωνές του
οι φωνές ξέρουν τα πάντα για αυτόν
είναι πάντα μαζί του
δεν τον αφήνουν ποτέ σε ησυχία
ακόμα και όταν αυτός κοιμάται...
αυτές εργάζονται πάνω του
όταν αποφασίσουν τι θέλουν
έρχονται απροειδοποίητα
εκεί που δεν το περιμένει
σαν μανιασμένα σκυλιά
ορμούν στην λογική του και την ξεσκίζουν
αίμα
μόνο αίμα
τίποτα άλλο
οι φωνές του είναι αδίστακτες
δεν σέβονται τίποτα
τελευταία έχουν εισχωρήσει και στην καρδιά του
παλιά ήταν μόνο στην λογική
βρήκαν τον τρόπο να τον ελέγξουν
τις μισεί
δεν μπορεί να μάθει να ζει μαζί τους
τις φοβάται
ίσως να είναι το μόνο πράγμα που φοβάται
είναι ατρόμητος.
όχι επειδή είναι δυνατός
αλλά επειδή είναι αναίσθητος
είναι τόσο ευαίσθητος που καταλήγει αναίσθητος
τρέμει
κουνάει νευρικά το κεφάλι μπροστά πίσω
δεν το ελέγχει
μόνο του τα κάνει όλα
όταν δει το φως του ήλιου
αλλάζει
βάζει την μάσκα του και βγαίνει έξω
να μην καταλάβουν τίποτα οι άλλοι
οι άλλοι έχουν μαστίγια
και κλαίνε όταν μιλάνε
κλαίνε..μα τον μαστιγώνουν ανελέητα
δεν του δίνουν την συγχώρεση που τόσο θέλει
μερικοί τον δαγκώνουν κιόλας
δεν έχει κάποιον να βασιστεί
δεν έχει κάποιον να του βγάλει τα μάτια
και να τα παρατηρήσει
οι φωνές κοιμούνται
είναι μέσα του
το ξέρει καλά
αν τον ρωτήσεις ξέρει να σου δείξει από που τις ακούει
τελευταία κατάλαβε κάτι ακόμα
δεν έχει ηθική
ίσως να μην είχε και ποτέ
ποιος ξέρει;
με πρησμένα τα χαρακτηριστικά του
βαδίζει γρήγορα
με τα χέρια σφιχτά..
κλειστά..
κλειδωμένα στην γροθιά
Τα μάτια του λειψά
Το ένα μισάνοιχτο
πρησμένο
Το άλλο βλέπει
όχι καλά
μόνο ότι θέλει να δει
το μυαλό του μουδιασμένο
δεν αισθάνεται τίποτα πλέον
ακόμα και όταν τον έβαλαν κάτω
και άρχισαν να τον κλωτσούν
φαντάζονταν τον δρόμο της επιστροφής
την ώρα που θα μπει ξανά στην σπηλιά του
Πλέον ξέρει
ότι δεν τον ξέρει
συμβιβάστηκε στην ιδέα
πως μπορεί να είναι τα πάντα
όπως οφείλει άλλωστε
λόγω την φύσης του
δεν έχει σπίτι
δεν χρειάζεται τα λεφτά
δεν έχει αγάπη
δεν έχει καρδιά
δεν έχει λογική
το μόνο που έχει
είναι ένα σώμα
να του θυμίζει πως κάποτε...
υπήρξε άνθρωπος
νωχελικός μεν
αλλά άνθρωπος
το κεφάλι του γέρνει δεξιά
σκέφτεται...
σκάφτεται εκείνες τις φωνές...
σουφρώνει τα χείλια
είναι έτοιμος να δακρύσει
βάζει το exit music
αρχίζει να κλαίει
φοβάται
εκείνες οι φωνές;
αναρωτιέται
την προηγούμενη φορά σταμάτησαν
ίσως ήταν τυχερός που δεν βρήκε αυτό που έψαχνε
οι φωνές του
οι φωνές ξέρουν τα πάντα για αυτόν
είναι πάντα μαζί του
δεν τον αφήνουν ποτέ σε ησυχία
ακόμα και όταν αυτός κοιμάται...
αυτές εργάζονται πάνω του
όταν αποφασίσουν τι θέλουν
έρχονται απροειδοποίητα
εκεί που δεν το περιμένει
σαν μανιασμένα σκυλιά
ορμούν στην λογική του και την ξεσκίζουν
αίμα
μόνο αίμα
τίποτα άλλο
οι φωνές του είναι αδίστακτες
δεν σέβονται τίποτα
τελευταία έχουν εισχωρήσει και στην καρδιά του
παλιά ήταν μόνο στην λογική
βρήκαν τον τρόπο να τον ελέγξουν
τις μισεί
δεν μπορεί να μάθει να ζει μαζί τους
τις φοβάται
ίσως να είναι το μόνο πράγμα που φοβάται
είναι ατρόμητος.
όχι επειδή είναι δυνατός
αλλά επειδή είναι αναίσθητος
είναι τόσο ευαίσθητος που καταλήγει αναίσθητος
τρέμει
κουνάει νευρικά το κεφάλι μπροστά πίσω
δεν το ελέγχει
μόνο του τα κάνει όλα
όταν δει το φως του ήλιου
αλλάζει
βάζει την μάσκα του και βγαίνει έξω
να μην καταλάβουν τίποτα οι άλλοι
οι άλλοι έχουν μαστίγια
και κλαίνε όταν μιλάνε
κλαίνε..μα τον μαστιγώνουν ανελέητα
δεν του δίνουν την συγχώρεση που τόσο θέλει
μερικοί τον δαγκώνουν κιόλας
δεν έχει κάποιον να βασιστεί
δεν έχει κάποιον να του βγάλει τα μάτια
και να τα παρατηρήσει
οι φωνές κοιμούνται
είναι μέσα του
το ξέρει καλά
αν τον ρωτήσεις ξέρει να σου δείξει από που τις ακούει
τελευταία κατάλαβε κάτι ακόμα
δεν έχει ηθική
ίσως να μην είχε και ποτέ
ποιος ξέρει;
Κυριακή 21 Μαρτίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)